Ze dreven de spot met de arme vrouw die een onbetaalbare jurk mooi vond. Toen gebeurde er DIT.

De veiligheidsagente deed alsof hij de veiligheidsplaatjes van de jurken in het rek bij de deur controleerde. Haar scanden zorgvuldig een dame die aarzelend in de entree van de boutique stond. Ze nam een snelle mentale foto – oude, versleten schoenen, een ladder in haar rechter kous, een volledig uit de mode, lederen handtas, gekreukte kledij van minstens vijftien jaar oud en warrig haar. Niet meteen de gebruikelijke klantenkring van deze zaak. Ze benaderde de vrouw met het klassieke “Kan ik u helpen, mevrouw?”

jurk

De oudere vrouw lachte en fluisterde: “Ja, ik heb een jurk nodig”. De verraste veiligheidsagente wenkte snel een verkoopster die zich naar de wachtende klant haastte. Het beleid van de winkel ten overstaan van de minder gewenste klanten was “Wacht ze snel op en haal ze uit het zicht”.

“Hoe kan ik je helpen?” vroeg de verkoopster. Dit zou niet lang duren, en dan zou ze aan haar pauze kunnen beginnen.

“Mijn enige kleindochter gaat trouwen. Ik heb een volledige outfit voor de bruiloft nodig. Ik wil dat ze trots op me is. Zeg me gewoon wat ik zou moeten dragen.”

“Je bedoelt dat je een bruidsconsulent wil zien?” vroeg de verkoopster. De vrouw knikte van ja en volgde de verkoopster naar de ovaalvormige zaal met allemaal fancy jurken.

“Waarom bracht je haar hierheen?” fluisterde de consulente boos.

“Ze wil een outfit voor een bruiloft” antwoordde de verkoopster lachen toen ze wegwandelde.

De consulente was in haar jongere jaren nog model geweest en ze geloofde dat haar hautain gedrag blijk gaf van een soort raffinement. Ze vroeg de dame om te gaan zitten aan het kleine bureautje en nam een pen.

“Eerst moet ik weten wat je bereid bent om uit te geven” zei ze. Ze wilde dit zo snel mogelijk van de baan hebben, dus kon ze maar best meteen ter zake komen.

“Ik ben al geld aan het sparen van toen ze vorige zomer de verloving aankondigden. Annie stuurde me al een vliegticket op zodat ik het allemaal kan uitgeven aan iets leuk om aan te trekken.” Haar beverige hand trok een briefomslag uit de handtas. “Ik denk dat er $70 inzit. Je mag het tellen als je wil. Ik kan het allemaal uitgeven.”

De consulent telde snel het geld. “Eigenlijk zit er $72 in. Misschien moet je onze kelder met koopjes bezoeken. Daar hebben ze enkele jurken van rond de vijftig dollar.”

“Daar ben ik eerst geweest. Miriam stelde voor dat ik jou zou zien” zei ze glimlachend. “Ze zeiden dat je me graag zou helpen.”

(Oh, die Miriam, die hield wel van een goede grap. Wacht maar tot ik ze het betaald zou zetten, dacht ze bij zichzelf)

Op dat moment merkte de oudere dame in een van de rekken een blauwe jurk op. Ze stond op en wandelde er naartoe. Voor de consulente haar kon tegenhouden, hield ze de jurk voor een spiegel voor zich.

“Nou, deze vind ik leuk. Het is mooi, maar toch niet te schreeuwerig!” Het was een effen jurk, met een bijpassend bovenstukje. “Uiteraard heb ik dan ook bijpassende schoenen nodig. Ik zal ook mijn parelketting dragen. Nadien zal ik ze als huwelijksgeschenk aan de bruid schenken. Ze was van mijn grootmoeder. Kijk de jurk is helemaal mijn maat!”

De consulente slikte. Ze voelde plotseling een gemengd gevoel van frustratie, sympathie en angst. Hoe zou ze deze lieve oude dame vertellen dat de jurk die ze wilde driehonderd dollar kostte? Bijpassende schoenen zou nog eens vijfenzeventig dollar zijn. Soms is het leven gewoon niet eerlijk.

Een jonge in een bruidsjurk getooide vrouw keek vanop een afstand toe. Ze had net de jurk die ze had besteld voor haar bruiloft van volgende week opgehaald. Haar familie zit er goed voor en ze hadden haar verteld dat ze mocht uitgeven wat ze maar wilde. Ze onderbrak de consulente voor deze de oma kon antwoorden.

“Excuseert u mij even” zei ze even toen ze de consulente even opzij nam. “Laat haar de jurk, de schoenen en wat ze ook maar nodig heeft hebben. Zet het maar op mijn rekening. Vertel haar dat ze afgeprijsd zijn. Neem slechts vijftig dollar van haar geld. Zo kan ze een beetje geld uitgeven – en toch haar trots bewaren.”

“Maar waarom?” vroeg de consulente. “Je kent haar niet eens.”

“Noem het een huwelijksgeschenk voor mezelf. Ik heb mijn grootouders nooit gekend. Als ik naar het altaar loop, zal ik aan haar denken en me inbeelden dat ze mijn oma is.”

Wauw! Wat een hartverwarmend verhaal! De wereld is misschien niet eerlijk, maar het doet goed om te weten dat er nog mensen zijn met het hart op de juiste plaats. DEEL dit sentimentele bericht met iedereen die je kent!

Facebook-Logo-300x144 (1)