Vader gooit vrouw en kinderen eruit. Na 30 jaar ziet hij de serveerster en realiseert hij zich het…

Sean Whalen kent de pijn die een scheiding veroorzaakt uit eerste hand. Hij herinnert zich nog levendig hoe hij als kleine thuiskwam toen zijn vader de sloten had veranderd. Eerder op de dag was er een hevige ruzie geweest dus werden Sean, zijn kleine broer en zijn moeder op straat gezet en aan hun lot overgelaten.

vader1 (1)

Nu Sean een alleenstaande vader is van drie kinderen begrijpt hij maar al te goed dat zijn moeder heel wat doorzettingsvermogen en kracht nodig had om door te zetten en hem en zijn broer moederziel alleen op te voeden.

Onlangs nam Sean zijn zoon mee naar een Chinees restaurant. Hij merkte dat er iets buitengewoon vertrouwd was aan de nietsvermoedende serveerster: “Tussen de praatjes en het bijvullen van het water door merkte ik dat deze alleenstaande moeder daar helemaal niet wilde zijn, maar gewoon niet anders kon en het allemaal met de glimlach deed.” Sean schreef verder nog op Facebook: “Het brak mijn hart.”

De serveerster die een zware last op haar schouders droeg, deed Sean aan zijn eigen moeder denken.

In plaats van zijn rekening te betalen en weg te wandelen, deed Sean iets voor de serveerster dat zich als een lopend vuurtje over het internet verspreidt. Als je het ziet, zal ook jij ontroerd zijn!

“SCHEIDING

De dag dat mijn ouders uiteengingen, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Ik en papa hadden een geweldige ruzie.

Ik, mama en mijn kleine broer vertrokken omdat papa gek werd.

We verbleven in een hotel die nacht.

Toen we de volgende dag terugkwamen, had mijn vader de sloten veranderd.

Ik zag hoe mijn moeder door de deur smeekte om ons binnen te laten om enkele kleren te nemen.

Dat liet hij niet toe.

Later die dag moesten we met de politie terugkomen.

vader2 (1)

Ik zal nooit vergeten hoe de agenten me een zwarte vuilniszak gaven en zeiden dat ik 10 minuten had om mijn spulletjes te nemen.

Ik laadde alle kledij in die ik kon vinden en dat was de laatste keer dat ik ooit voet zette in het huis waar ik was opgevoed.

Geen baseball trofeeën.

Geen van mijn 10.000 baseball kaartjes

Helemaal niets

Ik liet zelfs mijn schildpad achter.

Ik, mama en mijn kleine broer belandden in een klein appartementje en we hadden geen rooie duit.

Mensen van de kerk brachten ons potten, pannen, zitbanken, bedden en eten.

Mijn vader plunderde de bankrekening en liet mijn moeder letterlijk met het kleingeld in haar zakken.

Er was niets wat ze kon doen.

Geen familie.

Geen echte steun anders dan de vreemden van de kerk.

vader3

Tot op de dag van vandaag weet ik nog altijd niet hoe ze het deed.

Ik heb geen idee waarom ze niet de handdoek in de ring gooide.

Ik zou dat gedaan hebben.

Ik herinner me nog levendig hoe ik voorbij haar kamer liep en hoe ze daar op haar knieën zat te bidden.

Ik kan alleen maar raden hoe de gesprekken tussen haar en God geweest moeten zijn.

Ik kan alleen maar raden hoeveel tranen er van de wangen van deze prachtige vrouw gerold moeten zijn.

Ik heb de intense pijn gevoeld.

Ik heb me vele dingen afgevraagd, maar deze alleenstaande moeder met twee jongens heeft nooit opgegeven.

Geen enkele keer gaf ze op.

vader4

Ik besefte pas wat ze doormaakte met haar meerdere baantjes toen ik zelf alleenstaande ouder werd.

Toen ik jonger was heb ik dit nooit begrepen.

Ze vocht.

Ze werkte zich uit de naad.

Ze deed alles wat ze kon om mij en mijn broer alles te geven wat we nodig hadden.

Maar ze werkte echt hard.

Hard.

vader5

Vanavond toen ik en mijn zoon in ons favoriete Chinese restaurant zaten, zag ik dat er een nieuwe serveerster aan het werk was.

Ze viel een beetje op.

De eigenaars zijn Chinees.

Het personeel is Chinees.

En dan deze kleine, blanke serveerster.

Ze was absoluut geweldig en bleef mijn zoon complimentjes geven over zijn goede manieren.

We aten onze maaltijd.

Tussen praatjes en het bijvullen van het water merkte ik dat deze alleenstaande moeder daar helemaal niet wilde zijn, maar gewoon geen andere keuze had en dat deed ze allemaal met de glimlach.

Het brak mijn hart.

Ik dacht aan mijn moeder en zag dezelfde strijd die mijn moeder had gehad.

Een alleenstaande moeder.

Misschien haar keuze.

Misschien ook niet.

vader6

Maar aan het werk op een woensdagavond om te verzekeren dat er voor haar kinderen de volgende ochtend brood op de plank ligt.

Niet voor luxe.

Niet voor status.

Maar om te leven.

Om hopelijk haar kinderen die dingen te kunnen geven die een glimlach op hun gezicht toveren.

Ik had medelijden met haar.

Ik voelde haar pijn.

Ik bleef aan mijn moeder denken en aan hoe moeilijk het is om van huisvrouw plotseling kostwinner te worden.

Ik kan me echt niet voorstellen hoe hard het soms moet zijn voor sommige moeders.

Ik weet dat mijn tip haar huur niet zal betalen.

Ik weet dat mijn tip de beugels van haar kinderen niet zullen betalen.

Ik weet dat mijn tip haar koelkast niet vol zal houden.

Maar ik hoopte wel dat het haar zou doen glimlachen en dat ze gelukkiger bij haar kinderen zou kunnen thuiskomen dan ze vertrokken was.

Ik ken haar hele verhaal niet.

Dat hoeft ook niet.

Ik voelde dat ooit dit ook voor mijn moeder had gedaan en dat dat de reden was waarom ze nooit heeft opgegeven.

Ik weet het niet.

Ik zal het ook nooit weten.”

vader7

“Maar dit weet ik wel.

Ik ben gezegend dat mijn moeder het pad voor me effende.

Ze toonde me hoe terug te vechten.

Ze toonde me wat werk en inspanning is.

Alleenstaande moeders die vechten … RESPECT.

Mama ik hou van je.

Jij bent mijn held!”

Wat een ongelooflijk inspirerend verhaal. DEEL dit bericht met elke alleenstaande moeder of vader die je kent!

Facebook-Logo-300x144 (1)