Ontroerend. Als de man ziet, wat de vrouw voor hem op de band legt, gaat hij van binnen dood. 30 seconden later kan ze niet geloven hoe gelukkig ze is.

Achter elke hoek schuilen er helden – bijvoorbeeld aan de kassa van de supermarkt. De auteur Dirk-Oliver Lange wilde in het weekend eigenlijk snel nog wat boodschappen doen omdat hij zonder koffie was gevallen. Maar deze ontmoeting zal hij zich nog lang herinneren. Hij plaatste zijn verhaal ook op Facebook:

supermarkt1

Dit is de integrale tekst:

Vandaag in de supermarkt.

Ik wilde snel nog wat koffie kopen omdat ik vergeten was om voldoende voorraad in te slaan. Aan de kassa voor mij stond een oudere dame. Goed gekleed, maar het leven had duidelijk sporen in haar gezicht achtergelaten.

De producten die ze op de band legde, lieten uitschijnen dat ze alleen was. Een broodje, een bereide maaltijd, een bus melk en een reep chocolade.

Als ze aan de beurt was, zei de kassierster van de supermarkt het bedrag dat ze moest betalen. “2,18 €” zei de kassierster. De dame greep niet naar een portefeuille, maar tastte diep in haar zakken en haalde wat kleingeld tevoorschijn. De eerste reactie van de kassierster sprak boekdelen en de mensen achter haar begonnen zich ongeduldig te maken. De kassierster telde het geld en zei met ietwat geërgerde toon: “51 te weinig”. De oudere dame antwoordde: “Ik heb niet meer”. “Dan moet je iets achterlaten” zei de kassierster. De oude dame moest diep nadenken en wees uiteindelijk de reep chocolade aan.

De hele situatie brak mijn hart en ik gaf aan de kassierster aan dat ik het verschil zou betalen. Ik gaf haar een brief van vijftig euro met de vraag om het wisselgeld aan de oude vrouw te overhandigen. Veel dank aan deze vrouw die een en ander meteen begreep. Ze rekende af en gaf de dame haar wisselgeld met de woorden: “Hartelijk bedankt, alles is geregeld nu”. Achter mij werd plotseling alles stil. Voor mij was het belangrijk om de dame niet te vernederen door haar het geld rechtstreeks te geven. Zo had ze toch het gevoel om boodschappen te kunnen doen zoals ze dat vroeger deed.

De oude dame zag me met droevige ogen aan en vroeg me: “Jij bent echt een goed mens, mag ik je even vastnemen?” Ik antwoordde: “Het genoegen is mijnerzijds”. Daarna nam ze haar tasje en verliet de supermarkt, maar niet zonder voor de deur op mij te wachten. Voor de eerste maal sinds onze kennismaking glimlachte ze en bedankte ze me opnieuw. Ze keek me ietwat verwonderd aan en zei dan: “Waar kan ik jou een plezier mee doen?” “Ga terug naar de supermarkt en koop alles van levensmiddelen die je graag had gekocht. Dan maak je me blij.” zei ik. Ze knikte en ik wenste haar nog een prettige dag. Toen ik vertrok, zag ik uit mijn ooghoeken dat ze opnieuw de supermarkt binnenging. Een geweldig gevoel.

Thuis aangekomen, maakte ik mijn geliefde koffie en dacht over deze gebeurtenis na. Ik was dankbaar dat ik om mijn koffie was gegaan. Zo had ik dit toch in iets positief kunnen omzetten. Veel dank, lieve onbekende oudere dame.

Wat een wonderbaarlijke dag!

Meer dan een half miljoen mensen in Duitsland waren door dit verhaal ontroerd en geïnspireerd. Want het zijn de kleine dingen die het verschil maken. Als dit liefdadige gebaar ook jou ontroerd heeft, DEEL dit bericht dan met iedereen die je kent!

Facebook-Logo-300x144 (1)