Familie ontvlucht een brandend dorp, maar wat papa zich in de auto realiseert is hartverscheurend.

Een oude wijsheid zegt dat je pas weet wat je hebt als het er niet meer is – maar een Canadese vader zegt dat hij blij is dat het niet zover gekomen is. Op zijn Facebookpagina beschrijft John Maclsaac hoe hij ter nauwer dood uit zijn brandende stad Fort McMurray kon vluchten.

vuur

CNN berichtte dat de noodtoestand werd uitgeroepen in McMurray, waar een niets ontziende brand over meer dan 24.000 hectare woedde. Maclsaac en zijn gezin zijn slechts enkele van de 88.000 mensen die het gebied moesten ontvluchten. In zijn Facebookpost legt Maclsaac uit dat hij steeds maar bleef denken aan het feit dat hij alles verloren was, tot hij rond zich keek.

Maclsaac zei dat zijn familie eigenlijk het enige was wat hij tijdens de evacuatie wilde redden. Uiteindelijk waren zij het enige wat telde.

vuur1

Ik lig hier in het donker op de vloer van een tentenkamp. Mijn gezin had het geluk om een kamer te krijgen, maar niet iedereen had evenveel geluk. Op dit moment ben ik echt jaloers op mijn kinderen omdat zij helemaal niet bevreesd zijn om alles te verliezen. Het werkte voor mij kalmerend dat ik mijn dochter kon zeggen dat haar speelgoed niet belangrijk was en dat we alles hadden meegenomen wat we nodig hadden.

Het is gek want terwijl ik in het donker blijf staren, weet ik dat de woorden die in mijn hoofd rondspoken niet waar zijn. De woorden “het is allemaal verloren” komen niet in me op. Maar ik herinner er me steeds aan wat echt telt. Ik heb alles in deze kamer bij me. Toen ik rondkeek in de woning en probeerde te beslissen wat belangrijk genoeg was om mee te nemen, was het antwoord niets. Niets deed ertoe, alleen mijn familie. En ik voel me zo dankbaar want toen we de stad wilden verlaten, werd ik vergezeld door mijn vrouw en mijn dochters Olivia en Emma. Ik kwam op een punt dat de vlammen zo hoog waren dat we niet meer verder konden rijden en dat ik het niet zou halen. Ik keek naar mijn engel en ik had nog nooit zoveel angst gevoeld. Wat een vreselijke gedachte dat ik niet zou kunnen redden waar ik zoveel van hield. Dat is wat ik niet kan vatten. Wat ik niet kan laten gaan. En terwijl ik bibberde en beefde, keek ik maar mijn kleine meisje die rustig zat te spelen en de hele tijd lachte.

Ik schrijf dit niet voor hulp of om medelijden op te wekken. Ik heb wat ik nodig heb en we zullen het goed stellen. Ik schrijf dit omwille van twee redenen. Een omdat ik dit gewoon kwijt wil en twee omdat ik hoop dat iedereen zijn kinderen een beetje harder gaat knuffelen deze week. Lees hen een extra verhaaltje voor het slapengaan. Geef hen een ijsje en geniet hoe ze lachen. Bel je zus op met wie je woorden hebt gehad en maak het goed, of je broer die je al enige tijd niet meer hebt gehoord. Vertel je geliefden dat ze geliefd zijn en maak tijd voor etentje met het gezin. Als de rest is onzin. Het doet er niet doe.

vuur2

Ik kwam in 2008 naar Fort McMurray. Toen ik arriveerde, wist ik al dat ik niet van de plek hield en dat ik gewoon een beetje geld zou verdienen en vertrekken. Deze plek werd mijn huis omdat ik erachter kwam dat alles wat ik over deze plek wist fout was. Het is een vriendelijke, gelukkige en hechte gemeenschap. En het heeft me alles gegeven. Mijn vrouw. Mijn kinderen, Mijn loopbaan, Mijn vrienden. Mijn herinneringen en verwezenlijkingen. En vanavond, wanneer ik dit schrijf, heb ik dat nog allemaal.

Toen ik deze avond de stad verliet, zag ik overal nog hulpverleners aan het werk. Ze riskeren hun leven om ons allemaal veilig weg te krijgen. Politie. Verplegers. Brandweer. En voor zover ik heb gehoord, zijn we allemaal veilig. En ik heb zelfs gehoord dat we een paar nieuwe leden hebben om onze gemeenschap terug op te bouwen, want tijdens de chaos werden er enkele nieuwe baby’s geboren. In de opvangkampen helpt iedereen elkaar. Het geeft me hoop dat mensen beter zijn dan we soms denken.

En McMurray, ik weet niet wat ervan overblijft. Maar ik weet dat het zal herrijzen. Het zal terug opgebouwd worden. We zijn jong en we houden van onze thuis. We hebben het samen gebouwd net als het ons en onze familie gebouwd heeft.

Ik weet niet of het zin heeft gehad wat ik hier heb geschreven, maakt ook niet uit. Ik weet dat het me heeft geholpen om dit te schrijven en ik dank diegene die de tijd heeft genomen om dit te lezen.

DEEL deze belangrijke boodschap met iedereen die je kent!

Facebook-Logo-300x144 (1)