Echtgenoot wilde een scheiding, maar hij realiseerde zich niet dat zijn vrouw een nog belangrijker verzoek had.

Deze brief over de ellende van een man en zijn vrouw gaat al tien jaar het internet over. Het wordt gezegd dat dit voor het eerst verscheen op een nieuwpagina in Maleisië. De schrijver is onbekend. 

We hopen dat je geniet van dit kleine moment van geluk: 

De 30 dagen dat ik mijn vrouw droeg. 

Op een avond ging ik naar huis en toen mij vrouw het eten op tafel zette nam ik haar hand en zei: “Ik wil scheiden”. Ze leek niet boos te zijn. In plaats daarvan vroeg ze zacht waarom. Ik negeerde de vraag en dit maakte haar boos. Ze gooide haar eetstokjes neer en schreeuwde, “Jij bent geen man!” We spraken  die avond niet meer met elkaar. Ze huilde. Ik weet dat ze wilde weten wat er met ons huwelijk was gebeurd, maar ik kon haar geen bevredigend antwoord geven; ze had mijn hart verloren aan Jane. Ik hield niet meer van haar, ik had medelijden met haar!

Met een sterk schuldgevoel schreef ik een voorstel voor een scheiding waarin stond dat ze het huis, de auto en 30% van mijn bedrijf mocht hebben. Ze keek er even naar en scheurde het ins tukken. De vrouw die tien jaar van haar leven met mij had doorgebracht was een vreemde geworden. Ik vond het vervelend dat ze tien jaar van haar tijd en energie in mij had gestoken, maar ik kon niet terugnemen wat ik had gezegd. Uiteindelijk begon ze had te huilen, wat ik ook verwacht had. Het idee van een scheiding werd nu echt.

De volgende dag kwam ik pas heel laat terug van het werk en zag dat ze aan tafel iets aan het schrijven was. Ik at niets, ik ging direct naar bed en viel in slaap.

De volgende ochtend presenteerde ze haar eigen voorwaarden voor de scheiding. Ze wilde niets van me behalve dat we de komende 30 dagen zo normaal mogelijk door het leven zouden gaan. Haar reden was eenvoudig: onze zoon had die maand examens en ze wilde hem niet afleiden met de scheiding van zijn ouders.

Ze vroeg me ook om me te herinneren hoe ik haar de bruidssuite in had gedragen op onze huwelijksdag, en vroeg me haar nu de komende 30 dagen van de slaapkamer naar de voordeur te dragen. Ik dacht dat ze gek was geworden, maar om de laatste dagen samen dragelijk te maken ging ik akkoord met haar vreemde verzoek.

We stuntelden nogal toen ik haar de eerste dag naar buiten droeg, maar onze zoon klapte vrolijk in zijn handen en zong: “Papa heeft mama in zijn armen!” Zijn woorden deden ergens diep van binnen pijn. Ik droeg haar van de slaapkamer naar de woonkamer en toen naar de voordeur. Ze deed haar ogen zachtjes dicht en zei: “Vertel onze zoon niet over de scheiding.” Ik knikte en zette haar buiten neer.

De tweede dag waren we minder klungelig. Ze leunde tegen mijn borst en ik kon de geur van haar blouse ruiken. Ik realiseerde me dat ik al lang niet meer echt naar deze vrouw had gekeken. Ze was niet jong meer. Ze had fijne lijntjes op haar gezicht en al wat grijze haren. Ons huwelijk had zijn tol geëist. Een paar seconden vroeg ik me af wat ik haar had aangedaan.

vrouw-gescheiden

Toen ik haar de vierde dag optilde voelde ik weer een gevoel van intimiteit. Dit was de vrouw die tien jaar van haar leven aan mij had gegeven. Op de vijfde en zesde dag realiseerde ik me dat ons gezamenlijke gevoel van intimiteit weer aan het groeien was. Het werd steeds gemakkelijker om haar te dragen terwijl de maand vorderde, en ik realiseerde mij ineens dat ze erg dun aan het worden was.

Op een ochtend realiseerde ik me dat ze ongelofelijk veel pijn en bitterheid in haar hart had, en zonder na te denken raakte ik haar hoofd aan. Onze zoon kwam op dat moment binnen en zei: “Pap, het is tijd om mam naar buiten te tillen.”

Het was voor hem een belangrijk moment geworden dat ik haar elke dag naar buiten tilde. Mijn vroeg hem dichterbij te komen en gaf hem een knuffel. Ik wende mijn gezicht af omdat ik bang was dat ik van gedachten zou veranderen. Ik droeg haar in mijn armen en haar hand lag natuurlijk op mijn nek. Ik hield haar lichaam goed vast, net als op onze huwelijksdag.

Op de laatste dag, toen ik haar in mijn armen had, kon ik bijna niet bewegen. Ik wist wat ik moest doen. Ik reed naar het huis van Jane, liep naar boven en zei: “Sorry Jane, maar ik wil niet meer van mijn vrouw scheiden”.

Het was allemaal heel duidelijk geworden. Ik had mijn vrouw het huis ingedragen op onze huwelijksdag, en ik moet haar vasthouden “tot de dood ons scheidt”. Ik kocht onderweg naar huis een boeket bloemen voor mijn vrouw, en toen de verkoopster mij vroeg wat er op het kaartje mocht zei ik: “Tot de dood ons scheidt.”

Ik kwam thuis met de bloemen in mijn handen en een grote glimlach op mijn gezicht. Maar mijn vrouw was in haar slaap overleden toen ik weg was. Het bleek dat ze al maanden kanker had, maar ik was zo druk met Jane dat ik het niet had gemerkt. Ze wist dat ze niet lang meer te leven had maar wilde mij beschermen tegen de negatieve reactie van onze zoon (in het geval dat we de scheiding door zouden zetten). In de ogen van onze zoon zou het lijken of ik steeds een liefhebbende echtgenoot was geweest. Ik droeg haar de laatste keer naar buiten…

De details van ons leven waarvan ik eerst dacht dat ze saai en onbelangrijk waren, zijn waar een relatie echt om draait. Het gaat niet om het grote huis, de auto, eigendom of het geld dat op de bank staat. Deze dingen maken een omgeving die bijdraagt aan geluk, maar in zichzelf kunnen ze geen geluk brengen.

Dus maak de tijd om de vriend te zijn van degene van wie je houdt en doe die kleine dingen die intimiteit opbouwen.
Veel mensen realiseren zich niet hoe dicht bij succes ze zijn op het moment dat ze opgeven.

DEEL dit mooie verhaal met je vrienden op Facebook!

Facebook-Logo-300x144 (1)