Dit 3-jarige meisje dwaalde 11 dagen alleen door de wildernis. Maar wie haar die hele tijd gezelschap hield, zal je diep ontroeren.

De 3 jaar oude Karina Chikitova woont met haar moeder in Siberië en op een dag, niet lang voor haar 4e verjaardag, wilde ze een bezoekje aan haar vader brengen, die in het volgende dorp woont. Ze was al vele malen alleen tot bij haar vader gewandeld. Toen ze echter in het dorp aankwam, was haar vader nergens te bespeuren. Dus trok ze erop uit om haar vader te zoeken.

wildernis-1

Dat zou een tragische vergissing zijn, want ze liep verloren in de eindeloze Siberische wildernis. Zelfs de volwassenen betreden het woud alleen met wapens omdat het er vol zit met beren en wolven. En nu dwaalt het kleine meisje moederziel alleen in de jungle. Haar enige gezelschap is haar jonge hond. Op het einde van de rit is het dit hulpeloos ogende dier dat het verschil maakte tussen leven en dood.

wildernis-2

De ouders van Karina worden ziek van bezorgdheid en spijt dat ze hun kind alleen op stap lieten gaan. Het is juli en de nachten worden bitterkoud – soms met temperaturen die onder het nulpunt zakken. Zelfs een grootschalige zoekactie levert geen resultaat op. Een week gaat voorbij, dan 10 dagen en de hoop om het meisje nog levend terug te vinden, slinkt uur na uur. Maar na 11 dagen zonder enig teken van leven, daagt haar kleine, trouwe hond opnieuw in het dorp van haar vader op. Aanvankelijk wordt dit door de redders helemaal verkeerd geïnterpreteerd.

wildernis-3

Ze geloven dat het een slecht teken is dat de hond is teruggekeerd. Ze veronderstellen het ergste: dat Karina in het woud gestorven is en dat de kleine hond daarom is teruggekeerd. Maar als de hond terug naar het dichtbegroeide woud keert, hebben de redders opnieuw een sprankeltje hoop – en ze volgden hem. Uiteindelijk kunnen ze hun geluk nauwelijks geloven: het 3-jarig meisje zit in het lange gras en kijkt angstig uit haar ogen. Ze is gedehydrateerd en hongerig, en heeft het extreem koud. Maar voor het overige stelt ze het best goed!

wildernis-4

Karina neemt dankbaar een slok van het flesje water dat haar redders haar aanbieden, en werd dan snel naar haar ouders overgebracht. Wat ze dan verklaart, maakt van dit meisje een echter overlever en een ware heldin: Karina voedde zichzelf met bessen en stromend water, terwijl haar gezelschapsdier beren en wolven afhield door luid te blaffen. ’s Nachts sliepen ze samen om elkaar warm te houden – blootvoets en slechts in een dun shirt gekleed, slaagde ze erin dergelijke omstandigheden te overleven, waarvan zelfs volwassen mannen op de vlucht zouden slaan.

wildernis-5

Dankzij haar viervoetige vriend kent haar ongewilde uitstap in de wildernis een gelukkig einde. Karina’s ouders zijn dolgelukkig om hun kleine meid opnieuw in hun armen te kunnen sluiten. Om deze bijzondere hond te eren, werd er in het dorpje van Karina een standbeeld van haar en haar hond opgetrokken.

wildernis-6

Ondertussen is Karina volledig hersteld van haar avontuur en zal haar trouwe viervoeter voor altijd dankbaar zijn. Niet alleen blijf haar vriend altijd langs haar zijde om haar kracht en warmte te geven, maar bracht ook de redders tot bij het verloren gelopen meisje.

wildernis-7

Wat een kleine vechter! Dit verhaal ging de wereld rond en liet iedereen met verstomming achter. Hieronder kan je de video (in het Russisch) bekijken.

Facebook-Logo-300x144 (1)